Ιδέες για μεταρρυθμίσεις - Νομοθεσία

Τα τελευταία 15 χρόνια η πολιτική ζωή "κυριαρχείται" είτε από "εκσυγχρονιστές", είτε από "μεταρρυθμιστές". Ατυχώς, πιστεύω, η επίκληση αυτών των όρων "αλλαγής" γίνεται ή γινόταν για να αποφευχθούν άλλες, πολιτικά δυσμενείς, για όσους τους επικαλούνται ή τους επικαλούνταν, καταστάσεις και συζητήσεις.

Σκέφτηκα λοιπόν να αρχίσω να προτείνω κάποιες "μεταρρυθμίσεις" και εγώ. Το blog μου βέβαια δεν πολυδιαβάζεται, αλλά ίσως μερικές ιδέες φανούν ότι είναι χρήσιμες. Σε κυβέρνηση και αντιπολίτευση. Παραιτούμαι από copyright...

Αρχίζω λοιπόν με την νομοθεσία, μια εγνωσμένης άθλιας ποιότητας συνιστώσας της εθνικής μας ζωής. Αν και δεν είμαι νομικός -μερικά χρόνια νομικών σπουδών και η επαγγελματική μου ενασχόληση (όσο είχα...) με κάνει να αισθάνομαι ότι "κάτι ξέρω"...- έχω το θάρρος (και το θράσος) να προτείνω μια μεταρρύθμιση που είμαι σίγουρος ότι θα κάνει καλό...

Βέβαια τα "τσακάλια" της δημοσιογραφίας μας, που σπανιότατα καταλαβαίνουν για τι θέμα γράφουν, είμαι βέβαιος ότι θα τη λοιδορούσαν... Γιατί δεν είναι θέμα που "πουλάει" σαν τα σκάνδαλα και τις αποτυχίες. Το ίδιο θα έκαναν ίσως και οι πολιτικοί, στους οποίους απευθύνομαι. Και αυτοί, πιστεύω, σπανιότατα καταλαβαίνουν για ποιο θέμα μιλούν και, ακόμα σπανιότερα τι λένε. Το κακό στους τελευταίους είναι ότι όχι μόνο μιλούν, αλλά και "πράττουν"...

Η ιδέα είναι απλή: να τεθεί στόχος ετήσιας μείωσης της έκτασης της νομοθεσίας αρμοδιότητας των Υπουργείων.

Θα μου πείτε, ποιο είναι το κριτήριο με το οποίο θα μετράμε την επιτυχία μιας τέτοιας μεταρρύθμισης; Απλό: μετράμε τον αριθμό των σελίδων της Εφημερίδας της Κυβερνήσεως, που καταλαμβάνει η νομοθεσία -όχι οι διάφοροι διορισμοί και τα καταστατικά των ΕΠΕ και ΑΕ- αρμοδιότητας κάθε Υπουργείου. Ήδη το να ψάξουν τα Υπουργεία να βρουν ποια είναι η νομοθεσία αρμοδιότητάς τους που ισχύει, δηλ. το να κάνουν μια απογραφή, θα τους κάνει καλό...

Ο Πρωθυπουργός δεν έχει παρά να ορίσει το ενιαίο ποσοστό ετήσιας μείωσης του αριθμού των σελίδων της εν ισχύι νομοθεσίας του κάθε Υπουργείου. Ας πούμε 5 %.

Η Βουλή έτσι θα έχει με τί να ασχοληθεί, η κυβέρνηση να λέει τι διορθώνει, οι πολίτες να καταλάβουν τι απλοποιείται κλπ.

Ζητείται Αντίλογος ...

Ποιοί θα "προστατέψουν τους σοβαρούς";

Ο Αλέξης Παπαχελάς στην σημερινή Καθημερινή έχει ένα ενδιαφέρον άρθρο με τίτλο "Να προστατέψουμε τούς σοβαρούς"...
Ωραία όσα λέει, αλλά δε διακρίνω ποιούς ορίζει ως "εμάς" στο πρώτο πληθυντικό πρόσωπο, που πρέπει να προστατέψουμε τους σοβαρούς...
Στο θέατρο που παίζεται τα τελευταία 20 με 25 χρόνια στην Ελλάδα, κεντρικούς ρόλους έχουν -ατυχώς- οι δημοσιογράφοι και οι πολιτικοί. Και, μάλιστα, μοιάζουν να αλληλοϋποστηρίζονται - πλάτη-πλάτη - οι δυό αυτές ομάδες...
Ο κ. Παπαχελάς βέβαια βάζει στο παιχνίδι και τους συνδικαλιστές... Κατά τη γνώμη μου για να μειώσει το βάρος της ευθύνης των δημοσιογράφων... Γιατί ποιός προβάλλει τους συνδικαλιστές; Ούτε τα μέλη των σωματείων, ούτε οι Διοικήσεις των Οργανισμών. Κανένας άλλος από τον -συνηθέστατα ημιμαθή και συνήθως δικτυωμένο με κάποια συμφέροντα- δημοσιογράφο και το μέσο που τον φιλοξενεί.
Δε θέλω να μειώσω τις ευθύνες και των πολιτικών... Άλλωστε αυτό που συμβαίνει αυτές τις μέρες -κατά τις εφημερίδες- με τον κ. Βουρλούμη δείχνει καθαρά ότι οι ψοφοδεείς πολιτικοι μας "τον εγκαταλείπουν" για να τα έχουν καλά με την κοινή γνώμη (που -ατυχώς- μπορούν να διαμορφώνουν οι δημοσιογράφοι)...
Για μένα το -ατυχώς ανεφάρμοστο- συμπέρασμα είναι ότι για να προστατευτούν οι σοβαροί, που θέλουν να βοηθήσουν αυτή τη χώρα, πρέπει να απαλλαγούμε από δυό "κλίκες": τους πολιτικούς και τούς δημοσιογράφους...
Άρα δεν υπάρχει ελπίδα στον ορίζοντα...